زمينه و هدف : سندرم ترک به مجموعه علايمی اطلاق مي­شود که با قطع يک­باره يا تدريجی مصرف مواد مخدر بعد از استفاده طولانی مدت آن، در فرد معتاد ايجاد مي­شود . اين مطالعه با هدف تعيين اثر داروی رها و بربرين در دوزهای سمی و غيرسمی در مقايسه با داروی کلونيدين برکاهش علائم سندرم ترک مرفين در موش سوری انجام گرديد ه است .

  مواد و روش­کار : برای انجام اين تحقيق 140 سر موش نر سوری، نژاد Balb/c با سن تقريبی دو ماه و در محدوده وزنی 90- 70 گرم مورد استفاده قرار گرفت ، موش­ها به­طور تصادفی به دو دسته تقسيم شدند: دسته اول 35 n= (گروه دريافت کننده دارو21 n= و گروه کنترل14 n= ) و دسته دوم 105 n= (گروه دريافت کننده دارو91 n= وگروه کنترل14 n= ) . در تمامی گروه­ها با تزريق دوزهای فزاينده مرفين وابستگی فيزيکی ايجاد شد و سپس با تزريق نالوکسان علائم سندرم ترک ايجاد گرديد؛ آن­گاه آثار فارما کول و ژ يک داروی رها، بربرين و کلونيدين بر رفتار موش­های سوری بررسی گرديد و هم­چنين ميزان آلکالوئيدهای تام و بربرين موجود در داروی رها نيز مورد اندازه­گيری قرار گرفت .

  يافته­ها: ميانگين آلکالوئيدهای تام و بربرين در داروی رها به­ترتيب 120 و 72/5 ميلي­گرم در پنج ميلي­ليتر به­دست آمد . درجه الکلی داروی رها طبق روش استاندارد 34/19 درصد به­دست آمد. دوز سميت حاد برای داروی رها ml/kg 4 و برای بربرين mg/kg 40 مشخص گرديد. در مجموع در مورد داروی رها افزايش درصد وقوع رفتار سنگينی پلک و بي­حرکتی درمقايسه با گروه کنترل (آب مقطر) معني­دار بود (016/0 .(p= هم ­ چنين داروی رها و بربرين بر روی درصد وقوع رفتارهای بوکشيدن مداوم، تميزکردن بدن و ايستادن روی دو پا طی 15 دقيقه، تفاوت معني­داری نداشتند (0 89 /0 (p= .

  نتيجه­گيری: نتايج نشان داد که داروی رها و بربرين تا نزديک دوز سمی درکاهش علائم سندرم ترک مرفين اثری ندارد. بنابراين مصرف اين دارو در انسان، با توجه به عدم تاثير آن در موش سوری نيازمند تحقيقات بيشتری مي­باشد