2

fa بررسی نقش فاکتورهای روانی ـ اجتماعی در بيماری ليکن پلان دهانی The Evaluation of Psychosocial Factors Associated with Oral Lichen Planus دندانپزشکی dentistry پژوهشي Research زمينه و هدف: ليکن پلان يک بيماری مزمن پوستی مخاطی است که اغلب حفره دهان را درگير می کند. اگرچه پاتوژنز و علت دقيق آن ناشناخته است، گزارشاتی مبنی بر ارتباط آن با بيماری های ايمونولوژيک و فاکتورهای روانشناختی وجود دارد. نقش فاکتورهای روانی ـ اجتماعی به خصوص افسردگی واضطراب در پاتوژنز بيماری ليکن پلان دهانی مورد بحث است. اين مطالعه با هدف بررسی ارتباط اين فاکتورها با ليکن پلان دهانی صورت گرفته است. مواد و روش کار : اين مطالعه توصيفی تحليلی ، در بخش بيماريهای دهان دانشکده دندانپزشکی زاهدان از خرداد 86 تا خرداد 87 انجام گرفت. تعداد 160 نفر در 3 گروه مبتلا به ليکن پلان دهانی ، گروه کنترل مثبت(شکايات دهانی بدون ضايعه مخاطی) و گروه کنترل منفی (افراد طبيعی) با استفاده از پرسشنامه های اضطراب بک (BAI) ، افسردگی بک (BDI) و وقايع استرس زای زندگی بررسی شدند .سپس اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون کروسکال واليس و من ويتنی و نرم افزار SPSS15 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند و 05/0P<معنی دار در نظر گرفته شد. يافته ها: براساس آزمون من ويتنی بيماران مبتلا به ليکن پلان و گروه کنترل مثبت سطح اضطراب ، استرس و افسردگی بالاتـــری نسبت به گروه کنترل منفی داشتند (05/0P< ) . اما براساس اين آزمون تفاوت معنـــی داری بين سطح استــرس ، اضطراب وافسردگی گروه ليکن پلان و کنترل مثبت وجود نداشت (05/0P> ) . نتيجه گيری: به نظر می رسد فاکتورهای روانشناختی درسبب شناسی ليکن پلان دهانی موثر باشد. اين فاکتورها می توانند شروع کننده واکنش های خود ايمنی مختلفی باشند که در پاتوژنز ليکن پلان نقش دارند. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 55 تا 62) Background: Lichen planus is a chronic mucocutaneous disease that often affects the oral mucosa.However, the exact etiology and pathogenesis remain unclear, there are reports about the association between Oral Lichen Plans (OLP) and immunological disorders and psychological factors. The role of psychosocial factors especially depression and anxiety in oral lichen planus is debated. This study was done to determine the association of these factors in oral lichen planus. Materials and Methods: This descriptive study was done in department of oral medicine of Zahedan University of Dentistry from May 2007 to May 2008. One hundred and sixty patients were evaluated in three groups of OLP, negative control and positive control using Beck Anxiety (BAI), Beck Depression (BDI) and Stress Life Event Questionnaires. Data were analyzed using Kruskal Wallis and Mann-Whitney tests. P value<0.05 was considered statistically significant. Results: Mann-Whitney showed that oral lichen planus patients and positive controls had significantly higher stress, anxiety and depression levels than the negative controls (P < 0.05). However, no statistically significant difference was found in stress, anxiety and depression level between the oral lichen planus and positive control population (P >0.05). Conclusions: It seems that psychosocial factors may have role in the causation of oral lichen planus. These factors may form a starting point for initiation of various autoimmune reactions, which have been shown to be contributory to the pathogenesis of oral lichen planus. ليکن پلان، اضطراب، افسردگی، وقايع استرس زای زندگی Oral Lichen Planus (OLP), Depression, Anxiety, Stressfull Life events 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-143-1&slc_lang=fa&sid=fa Leila Farhad Mollashahi دکتر ليلا فرهاد ملاشاهی 650031947532846002195 Yes Assistant Prof, Dept of Oral Medicine, Faculty of Dentistry, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran. استاديار گروه بيماريهای دهان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده دندانپزشکی Kobra Lashkaripour دکتر کبری لشکری پور 650031947532846002196 No Assistant Prof, Dept of Psychiatry and Psychology, Faculty of Medicine, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran. گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده پزشکی Mohammad Ayoub Rigi Ladiz دکتر محمد ايوب ريگی لاديز 650031947532846002197 No Assistant Prof, Dept of Periodontics, Faculty of Dentistry, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran. استاديار گروه پريودانتيکس، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده دندانپزشکی Marie Honarmand دکتر ماريه هنرمند 650031947532846002198 No Assistant Prof, Dept of Oral Medicine, Faculty of Dentistry, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran. استاديار گروه بيماريهای دهان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده دندانپزشکی Hossein Ansari حسين انصاری 650031947532846002199 No Instructor, Dept of Epidemiology and Biostatistics, Faculty of Health, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran مربی گروه اپيدميولوژی و آمار، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده بهداشت

fa گزارش يک مورد خونريزی طحال به دنبال تورشن طحال سرگردان در يک زن 24 ساله Torsion of a Wandering Spleen in a 24 Years Old Female: a Case Report and Review of Literature جراحی surgery گزارش مورد case report <li<illegal tag>nk rel="File-List" href="file:///C:DOCUME~1ADMINI~1LOCALS~1Tempmsohtml11clip_filelist.xml" /><style>  </style> طحال سرگردان يا�Wandering Spleen به طور نادر به علت فقدان يا شل بودن ليگامان‌هاي آويزان کننده‌اش ايجاد می‌شود و ممکن است به صورت شکم حاد (ناشی از تورشن طحال دور پايه عروقی) تظاهر يابد. اين مقاله يک مورد خونريزی طحال را به دنبال تورشن طحال سرگردان�در يک خانم 24 ساله گزارش می‌نمايد که بدون سابقه تروما در بهمن ماه سال86 با شکايت درد شکمی منتشر به اورژانس مراجعه نمود. بيمار تحت لاپاراتومی قرار گرفت و طحال انفارکت شده خارج گرديد. تورشن ممکن است در تعدادی از بيماران مبتلا به طحال سرگردان اتفاق بيفتد و تشخيص سريع آن نيز مشکل است، با اين حال تورشن طحال سرگردان بايد به عنوان يکی از تشخيص‌های افتراقي شکم حاد مدنظر باشد تا از نکروز طحال و ساير عوارض پيشگيری شود. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 63 �تا�68)�<o:p /> <me<illegal tag>ta content="text/html charset=utf-8" http-equiv="Content-Type" /><me<illegal tag>ta content="Word.Document" name="ProgId" /><me<illegal tag>ta content="Microsoft Word 11" name="Generator" /><me<illegal tag>ta content="Microsoft Word 11" name="Originator" /><li<illegal tag>nk href="file:///C:DOCUME~1ADMINI~1LOCALS~1Tempmsohtml11clip_filelist.xml" rel="File-List" /><style>  </style> Wandering spleen is a rare condition characterized by increased splenic mobility due to the absence or laxity of its suspensory ligaments that may present as acute abdomen when it is twisted on its pedicle. Herein we report a case of torsion of a wandering spleen in a 24- year-old female patient without any history of trauma. The patient was admitted to emergency ward at February 2008 with clinical findings of acute abdomen. Laparotomy was performed and the infarcted spleen was removed. Although wandering spleen is a rare clinical entity, the possibility of torsion should be kept in mind in the differential diagnosis of acute abdomen to avoid serious complications.<o:p /> طحال سرگردان ، تورشن طحال، پارگی طحال Wandering spleen, Splenic torsion, Splenic rupture 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-3-7&slc_lang=fa&sid=fa Kamran KavianiFar دکتر کامران کاويانی فر 650031947532846002184 No استاديار گروه جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده پزشکی Mehdi Hojjati دکتر مهدی حجتی 650031947532846002185 No دستيار جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده پزشکی Kourosh Shahraki کورش شهرکی 650031947532846002186 Yes دانشجوی پزشکی، مرکز توسعه تحقيقات بالينی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان

fa بررسی ميکروسکوپی و افتراق انتامبا هيستوليتيکا از انتامبا ديسپار با روش PCR در مراکز درمانی زاهدان Microscopic Study and Differentiation of Entamoeba Histolytica from Entamoeba Dispar by Polymerase Chain Reaction in Medical Centers of Zahedan انگل شناسی parazitology پژوهشي Research <a name="OLE_LINK4"></a><a name="OLE_LINK3">زمينه و هدف</a>: انتامبا هيستوليتيکا تک ياخته ساکن لوله گوارش، سالانه حدود 40 تا 50 ميليون نفر را در سرتاسر دنيا مبتلا به کوليت آميبی و آبسه کبدی می‌نمايد و ميزان مرگ ومير آن حدود 100 هزار مورد در سال تخمين زده شده است. بر اساس مطالعات متعدد انتامباهيستوليتيکا و انتامباديسپار عليرغم شباهت کامل مرفولوژيک، از نظر رفتار بيولوژيک و بيماريزايی با هم تفاوت دارند. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان آلودگی به اين دو گونه در مراجعين مراکز درمانی شهر زاهدان انجام شد. مواد و روش کار: در اين مطالعه توصيفی 1562 نمونه مدفوع در فاصله تير ماه 1383 تا بهمن ماه 1384 در مراکز درمانی زاهدان با روشهای ميکروسکوپی، فرمالين- اتر، کشت و <stockticker w:st="on">PCR</stockticker> جهت تشخيص انتامبا هيستوليتيکا و انتامباديسپار مورد آزمايش قرار گرفتند. در آناليز داده ها از آزمون‌‌های کای – دو،‌آزمون دقيق فيشر و ناپارامتری من ويتنی استفاده شد و مقادير 05/0P< معنی دار تلقی گرديد. يافته ها:�از کل نمونه ها 8 مورد (51/0٪) از نظر انتامبا هيستوليتيکا /انتامباديسپار با روش مستقيم و فرمالين- اتر مثبت بودند و هر 8 مورد در محيط کشت سرم منعقده و رابينسون کشت داده شدند. سپس با روش <stockticker w:st="on">PCR</stockticker> و استفاده از دو جفت پرايمر های <stockticker w:st="on">HSP</stockticker>1 وHSP2 وDSP1 وDSP2، 7 نمونه تعيين هويت شدند و مشاهده شد که 6 مورد از اين نمونه ها آلوده به انتامباديسپار بودند. نتيجه گيری : بررسی به کمک PCR نشان داد که انتامباديسپار اکثر موارد مشکوک آلودگی به انتامبا هيستوليتيکا/ انتامبا ديسپار را در مراکز درمانی زاهدان تشکيل می دهد.�(مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 47 تا 54) Background : Entamoeba histolytica, resident in large bowel, is the causative agent of an estimated 40 to 50 million cases of amebic colitis and liver abscess, and is responsible for up to 100000 deaths world wide each year. Based on the results of various studies, it is accepted that Entamoeba histolytica and Entamoeba dispar which are morphologicaly identical, differ in biology and pathogenicity. This study was performed to estimate the prevalence of contamination of stool samples with these species in medical centers of Zahedan city. Materials and Methods: In this descriptive study we used microscopy, Formalin-ether concentration, culture and PCR techniques to differentiate of Entamoeba histolytica from Entamoeba dispar in 1562 stool samples in medical center of Zahedan during July 2004 to January 2006. Data were analyzed with Chi-square, Mann-Whitney and Fisher tests. P value<0.05 considered to be statistically significant. Results: Eight cases (0.51%) of all samples were positive for Entamoeba histolytica/ Entamoeba dispar by direct microscopy and Formalin-ether concentration Methods. All isolates were cultured in HSr+s and Robinson Media. Seven samples were examined by 2 set of oligonucleotid primers HSP 1,2 and DSP1,2 by PCR technique and six isolates were identified to be Entamoeba dispar. Conclusion: This study by using PCR technique showed that most of the patients referred to medical centers of Zahedan were infected with Entamoeba dispar. انتامبا هيستوليتيکا، انتامباديسپار، PCR ، کشت، تشخيص افتراقی Entamoeba histolytica, Entamoeba dispar, Culture, PCR , Differentiation 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-1-391&slc_lang=fa&sid=fa Ali Reza Salimi Khorashad عليرضا سليمی خراشاد 650031947532846002232 Yes Instructor of Parasitology, Dept of Health, Iranshahr Faculty of Nursing and Midwifery, University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran. * مربی انگل شناسی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده پرستاری مامايی ايرانشهر، گروه بهداشت Ali Haghighi دکتر علی حقيقی 650031947532846002233 No Associate Prof, Dept of Parasitology & Mycology, Faculty of Medicine, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences and Health Services, Tehran, Iran. ** دانشيار گروه انگل شناسی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهيد بهشتی، دانشکده پزشکی Sima Rasti دکتر سيما راستی 650031947532846002234 No Assistant Prof of Parasitology, Dept of Laboratory Sciences, Faculty of Paramedicine, Khashan University of Medical Sciences and Health Services, Khashan ,Iran. استاديار انگل شناسی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کاشان، دانشکده پيراپزشکی، گروه علوم آزمايشگاهی

fa مقايسه ميزان ريزنشت فيشور سيلانت پس از قرار گيری روی دندان در شرايط آلودگی با بزاق و شرايط ايزوله در آزمايشگاه Comparison of f issure s ealant m icroleakage after d epositing on t ooth in i solated and non i solated s tate (in v itro) دندانپزشکی dentistry پژوهشي Research زمينه و هدف: تحقيقات بالينی متعددی موفقيت فيشورسيلانت را در کاهش پوسيدگی شيارها نشان داده اند، با اين وجود مهمترين علت شکست فيشورسيلانت آلودگی در حين درمان می‌باشد.هدف از اين مطالعه ارزيابی ريز نشت فيشور سيلانت در شرايط ايزوله و آلودگی با بزاق پس از شستن با اسيد می باشد.مواد و روش کار : در اين مطالعه تجربی در سال 1386، 76 دندان پرمولر سالم انسان از مراکز مختلف درمانی دندانپزشکی زاهدان جمع آوری شدند و در دو گروه ايزوله و آلوده به بزاق مورد مطالعه قرار گرفتند. در سطح باکال دندان ها يک شيار توسط فرز سرگرد 4/1 ايجاد شد. فيشور سيلانت در همه دندان‌ها قرار داده شد، سپس در گروه آزمايش 5 ثانيه آلودگی با بزاق صورت گرفت. پس از ترموسيکلينگ (55-5 درجه و 2000 دور )و قرارگيری در محلول فوشين بازی 5/0درصد به مدت 24ساعت برش باکولينگوال داده و با استريوميکروسکوپ ميزان ريز نشت سيلانت آنها بررسی شد ونتايج با استفاده از آزمون مجذور کای و من يو ويتنی مورد تحليل قرار گرفت و 05/0P< نيز معنی دار تلقی گرديد.يافته ها: اين مطالعه نشان داد بين نفوذ رنگ در سطح بينابينی (ريزنشت) در دو گروه ايزوله و غير ايزوله تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0 p=). همچنين آزمون مجذور کای نشان داد که ميزان ريزنشت در فيشورسيلانت در شرايط ايزوله و غير ايزوله (آلودگی با بزاق پس از قرار دادن سيلانت بر روی دندان) تفاوت معنی داری با يکديگر دارند(001/0 p=) در گروه غيرايزوله در مواردی نيز سيلانت از روی دندان جدا شده بود(59/31 %). نتيجه گيری: بر اساس نتايج مطالعه حاضر توصيه می شود که سيلانت گذاری دندان ها در محيطی کاملا ايزوله انجام گيرد و اگر آلودگی پس از قرار گيری سيلانت رخ داد ، سيلانت گذاری مجددا انجام شود. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 41 تا 46) Background: Many clinical studies have shown the efficacy of pit and fissure sealants in reduction of caries. However saliva contamination during the treatment is the cause of fissure sealant failure. The purpose of this study was to evaluate the microleakage of fissure sealant applied under isolated and non-isolated conditions. Materials and methods: In this experimental seventy six sound human premolar teeth collected from Dentistry centers of Zahedan during 2007 were investigated in two groups: isolated group and contaminated with saliva. A fissure was prepared on buccal surface of the teeth by a ¼ round bur. Fissure sealant was applied to all teeth, then test group teeth were contaminated by saliva for 5 seconds after deposing fissure sealant on the fissure. The sealed tooth was thermocycled (5-55 degrees, 2000 cycles) and then immersed in 0.5% basic fuchsin solution for 24h. The teeth were sectioned in buccal lingual dimention and the amount of microleakage was assigned by a sterio microscope and the results were evaluated by Chi-square and m ann – w hitny analysis and p <0.05 was considered significant. Results: Significant difference was noticed in microleakage of fissure sealant in isolated and non isolated state (P=0.001). The difference in microleakage of dye in the space between enamel and sealant was significant between two groups (P=0.001). Even in some cases (31.59 %) sealant was separated from the tooth in non- isolated teeth. Discussion: According to the results of this study it is recommended to do the teeth sealant therapy in a completely isolated situation and repeat sealant therapy if any contamination occurred after deposing the sealant. فيشور سيلانت، آلودگی بزاق ، ريز نشت fissure sealant, microleakage, saliva contamination 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-1-392&slc_lang=fa&sid=fa Ali Reza Heidari دکتر عليرضا حيدری 650031947532846002235 Yes Assistant Prof, Dept of Pediatric Dentistry, Faculty of Dentistry, Tehran University of Medical Sciences, t ehran, Iran *استاديار گروه دندانپزشکی کودکان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران، دانشکده دندانپزشکی Yaser Safi دکتر ياسر صافی 650031947532846002236 No Hossein Ansari حسين انصاری 650031947532846002237 No Amir Bahram Khosravi دکتر امير بهرام خسروی 650031947532846002238 No

fa مقايسه کارايی نمره ارزيابی فيزيولوژيک حاد و سلامت مزمن(APACHE II)، آپاچی II تعديل شده و شدت آسيب بر اثر تروما (TRISS) در پيش‌بينی مرگ و مير بيماران ضربه مغزی بخش مراقبت‌های ويژه بيمارستان خاتم الانبياء زاهدان Comparison of APACHE II, Adjusted APACHE II and TRISS Scores in Predicting Mortality Rate in Head Trauma Patients Admitted to ICU at Khatam-al-Anbia Hospital of Zahedan بیهوشی anesthesiology پژوهشي Research زمينه و هدف : ضربه مغزی ضايعه ای شايع و بالقوه کشنده است. مدل های مختلفی نظير ارزيابی فيزيولوژيک حاد و سلامت مزمن (APACHE II) ، نمره آپاچی II ساده شده (SAPSII) ، مدل احتمال مرگ و مير II (MPM) و نمره شدت آسيب بر اثر تروما ( TRISS ) برای پيش بينی مرگ و مير بيماران با ضربه سر پيشنهاد شده است. در اين مطالعه کارايی نمره آپاچی II ، آپاچی II تعديل شده و TRISS برای پيش بينی مرگ و مير بيماران دچار ضربه مغزی و بررسی کيفيت خدمات ارايه شده به آنها مقايسه شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعی از اول تير ماه 1385 تا اول تير ماه 1386 نمرات آپاچی II ، آپاچی II تعديل شده و TRISS و نيز ميزان مرگ و مير مشاهده شده و پيش بينی شده بر اساس اين مدل ها برای بيماران دچار ضربه مغزی بستری شده در بخش ICU بيمارستان خاتم‌الانبياء ، محاسبه گرديد و سپس با محاسبه سطح زير منحنی ROC ميزان کارايی و تمايز اين مدل‌ها برای پيش بينی مرگ و مير بررسی و با استفاده از آماره Z با هم مقايسه شد. P value کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. يافته ها: از 56 بيمار واجد شرايط ورود به مطالعه 49 نفر مرد و 7 نفر زن بودند. ميانگين سن بيماران 4/ 24 سال و متوسط مدت بستری بيماران در ICU 40/6 ± 07/10 روز بود. از اين تعداد 11 نفر (6/19%) فوت کردند. ميانگين نمرات آپاچی II و TRISS به ترتيب 13/5 ± 78/44 و 79/ 8 ± 75/18 به دست آمد. مقايسه سطح زير منحنی ROC مدل‌های آپاچی II و آپاچی II تعديل شده (8/0= P )، مدل‌های آپاچی II و TRISS (2/0= P )و مدل‌های آپاچی II تعديل شده و TRISS (25/0= P ) اختلاف معنی‌داری را نشان نداد. نتيجه گيری: اين مطالعه نشان داد که مدلهای APACHE II ، APACHE II تعديل شده و TRISS توانايی پيش بينی مرگ و مير در بيماران با ضربه مغزی بستری شده در ICU رادارند اما از نظر آماری برتری نسبت به هم ندارند.. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 25 تا 31) Background: Head trauma is a common and potentially fatal injury. Various models such as APACHE II, simplified APACHE (SAPA II), MPM II, and TRISS have been proposed to predict mortality in these patients. In this study, we compared the efficacy of APACHE II, adjusted APACHE II and TRISS models in predicting the mortality rate and quality of provided services in head trauma patients. Materials and Methods: In this retrospective cross sectional study, we calculated the APACHE II and TRISS scores, and predicted mortality rate by each model as well as predicted rate of adjusted APACHE II in head trauma patients admitted to a general ICU at Khatam-al-Anbia hospital of Zahedan from June 2006 to June 2007. The discriminating power of the models to predict the mortality rates were then measured and compared using area under ROC curve and z statistics, respectively. P value less than 0.05 was considered statistically significant. Results: Fifty six patients were included in this cross-sectional study. Of these, there were 49 men and 7 women with the mean age of 24.4 years. The mean duration of ICU admission was 10.07±6.40 days and 11 patients (19.6%) passed away. The mean APACHE II and TRISS scores were 44.78±5.13 and 18.75±8.79, respectively. The comparison between the APACHE II and adjusted APACHE II (P value = 0.8), APACHE II and TRISS (P value=0.2), and adjusted APACHE II and TRISS (P value=0.25) showed no significant difference. Discussion: Our study revealed that APACHE II predicted the mortality rates better than adjusted APACHE II and TRISS models in head trauma patients admitted to ICU but this priority was not statistically significant. مرگ و مير، واحد مراقبت‌های ويژه، آپاچی II ، آپاچی II تعديل شده، TRISS ، ضربه مغزی Mortality, Intensive care unit, APACHE II, Adjusted APACHE II, TRISS, Head trauma. 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-31-1&slc_lang=fa&sid=fa Shahram Amini دکتر شهرام امينی 650031947532846002213 Yes *Assistant Prof, Dept of Anesthesiology, Faculty of medicine, Zahedan University of Medical Sciences and Health Services, Zahedan, Iran * استاديار گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی زاهدان، دانشکده پزشکی Mohammad Safari Malekabadi دکتر محمد صفری ملک آبادی 650031947532846002214 No Masoud Roudbari دکتر مسعود رودباری 650031947532846002215 No

fa فراوانی نقص آنزيم گلوکز-6- فسفات دهيدروژناز در مردان مراجعه کننده به آزمايشگاه رفرانس زاهدان جهت آزمايش های قبل از ازدواج Survey of the Prevalence of Glucose-6-Phosphate Dehydrogenase (G6PD) Deficiency in Admitted Men for Premarriage Tests in Zahedan-Iran Reference Laboratory بیوشیمی Biochemistry پژوهشي Research زمينه و هدف: کمبود آنزيم G6PD شايع ترين نقص آنزيمی شناخته شده در انسان است. اين نقص معمولاً بدون علامت است ولی در صورت تماس فرد با مواد شيميايی اکسيدان يا مصرف باقلا، علائمی از قبيل کم خونی هموليتيک حاد و هيپربيلی روبينمی بروز می کند. هدف مطالعه حاضر تعيين فراوانی کمبود آنزيم G6PD در مراجعه کنندگان به آزمايشگاه رفرانس زاهدان جهت آزمايش های قبل از ازدواج بود. همچنين شاخص های خونی افراد دارای نقص G6PD و اشخاص طبيعی مقايسه شد. مواد و روش کار: اين مطالعه توصيفی بر روی 1340 نفر از مردان مراجعه کننده به آزمايشگاه رفرانس زاهدان از بهمن ماه 1386 تا پايان اسفند 1387 انجام شد. در نمونه‌های حاوی EDTA ، آنزيم G6PD به روش کيفی فلورسانس لکه ای مورد سنجش قرار گرفت و در نمونه های معيوب نقص آنزيم به طريق کمی نيز تأييد شد. در نمونه های دارای نقص آنزيم و همان تعداد نمونه فاقد نقص آنزيم G6PD تعداد لکوسيت ها و شاخص های گلبول قرمز با هم مقايسه شد. از نرم افزار Sigmaplot و آزمون t-Student جهت بررسی معنی داری اختلاف در دو گروه استفاده شد و فاصله اطمينان کمتر از 05/0 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد. يافته ها: کمبود G6PD به روش کيفی در 84 نفر از 1340 نفر شناسايی شد و اين نقص در 79 نفر آنها به روش کمی نيز تأييد شد. لذا شيوع نقص آنزيم G6PD با هر دو روش کمی و کيفی 9/5درصد محاسبه شد. بين افراد طبيعی و دارای نقص آنزيم تفاوت معنی داری در تعداد گلبول های سفيد، گلبول های قرمز، غلظت هموگلوبين، هماتوکريت، MCH و RDW-SD ديده نشد. با اين وجود در افراد دارای نقص MCV به طور معنی داری بيشتر و MCHC و RDW-CV کمتر از افراد نرمال بود. نتيجه گيری : نتايج اين تحقيق نشان داد که نقص آنزيم G6PD در شهر زاهدان 9/5درصد است. اندازه گيری های کمی نشان داد که احتمالاً نقص آنزيمی غالب در زاهدان از کلاس I يا II است. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص33 تا40) <shapetype id="_x0000_t202" path="m,l,21600r21600,l21600,xe" o:spt="202" coordsize="21600,21600"><stroke joinstyle="miter" /></shapetype><shape id="_x0000_s1026" style="MARGIN-TOP: 11.45pt Z-INDEX: 1 MARGIN-LEFT: 364.2pt WIDTH: 121.8pt POSITION: absolute HEIGHT: 36pt" stroked="f" filled="f" type="#_x0000_t202"><textbox style="mso-next-textbox: #_x0000_s1026"></textbox></shape>Background: glucose-6-phosphate dehydrogenase (G6PD) deficiency is the most common known enzymopathy in human. G6PD deficiency is usually asymptomatic, however, deficient individuals are at increased risk of developing acute hemolytic anemia and hyperbilirubinemia following intake of oxidative agents and fava. The objective of present study was to detect prevalence of G6PD deficiency in admitted males for premarriage tests in Zahedan reference laboratory. Also, we compared blood indices of normal and G6PD deficient individuals.Materials and Methods: This descriptive study was carried out on 1340 admitted males in Zahedan reference laboratory from February 2008 to March 2009. G6PD activity was determined in EDTA containing blood samples by qualitative fluorescence spot test, then G6PD deficiency was confirmed by quantitative spectrophotometric method. Total leukocyte count and RBC indices of G6PD deficient samples and the same number of normal samples were compared. The differences between two groups were compared using Sigmaplot software and t-Student test. A P-value less than 0.05 was considered statistically significant.Results: G6PD deficiency was found in 84 individuals of total 1340 by fluorescence spot test and confirmed in 79 by quantitative method. Therefore, prevalence of G6PD deficiency in Zahedan was estimated to be 5.9%. Comparison of deficient and normal individuals did not show significant difference in WBC count, RBC count, hemoglobin concentration, hematocrit, mean corpuscular hemoglobin (MCH) and RDW-SD. However, mean corpuscular volume (MCV) was significantly high and mean corpuscular hemoglobin concentration (MCHC) and RDW-CV were significantly low in G6PD deficient individuals compared to those with normal enzyme level.Discussion: present study revealed that the prevalence of G6PD deficiency in Zahedan is 5.9%. Severity of G6PD deficiency in quantitative assay indicated that class I and II are probably dominant variants in Zahedan. گلوکز-6- فسفات دهيدروژناز، شاخص های گلبول قرمز، زاهدان glucose-6-phosphate dehydrogenase, red blood cell indices, Zahedan 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-1-393&slc_lang=fa&sid=fa Ali Reza Nakhaee دکتر عليرضا نخعی 650031947532846002229 Yes Assistant Prof, Dept of Clinical Biochemistry, Faculty of Medicine, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran. استاديار گروه بيوشيمی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زاهدان، دانشکده پزشکی Soroush Dabiri دکتر سروش دبيری 650031947532846002230 No Mehrangiz Noora مهرانگيز نورا 650031947532846002231 No

fa مقايسه مدول الاستيک و استحکام فشاری سه سمان پلی کربوکسيلات آريادنت، هاروارد و گلاس آينومر تغيير يافته با رزين Vitremer Comparison of Elastic Modulus and Compressive Strength of Ariadent and Harvard Polycarboxylate Cement and Vitremer Resin Modified Glass Ionomer دندانپزشکی dentistry پژوهشي Research زمينه و هدف: سمان برای چسباندن رستوريشن های غير مستقيم در داخل يا بر روی تاج دندان به کار می‌رود. آغاز پوسيدگی و خروج رستوريشن از دندان به دنبال شکستگی های اين لايه بوده و در ارتباط مستقيم با خصوصيات مکانيکی و نحوه تغيير شکل سمان قبل از شکست می باشد. هدف اين بررسی ارزيابی برخی از خصوصيات مکانيکی دو نوع سمان پلی کربوکسيلات آريادنت (A Poly) و هاروارد (H Poly) و يک نوع سمان گلاس آينومر تغيير يافته با رزين ( RGl ) می باشد. مواد و روش کار: در اين مطالعه آزمايشگاهی که در آزمايشگاه تست های مکانيکی پالايشگاه تهران انجام شد از هر سمان 15 نمونه استوانه ای شکل تهيه گرديد. نمونه ها پس از 24 ساعت، تحت نيروی فشاری قرار گرفته و مدول الاستيک و مقاومت فشاری آنها محاسبه شد. تحليل آماری داده های به دست آمده با کمک آناليز واريانس تک سويه و تست Tukey صورت گرفت و از نظر آماری سطح معنی داری 05/0P< درنظر گرفته شد. يافته ها: ميانگين مدول الاستيک واستحکام فشاری سمان A Poly به ترتيب: 4/0±5/2 گيگاپاسکال(GPa) و 7/10±5/56 مگاپاسکال (MPa)، H Poly: 3/0±2/2 GPa و 9/9±7/87 MPa و:RGI 2/0±8/0 GPa و 8/7±6/105 MPa بود. تفاوت استحکام فشاری و مدول الاستيک RGl با دو سمان ديگر از نظر آماری معنی دار بود(05/0P<). تفاوت استحکام فشاری دو سمان پلی کربوکسيلات نيز معنی دار بود (05/0P<)، در حالی‌که تفاوت مدول الاستيک آنها معنی دار نبود. بحث: يک سمان دندانپزشکی خوب بايد دارای بيشترين خصوصيات مثبت مکانيکی باشد. در بين سمان های مورد مطالعه، RGl دارای بيشترين استحکام فشاری و کمترين مدول الاستيک بود و سمان A Poly دارای کمترين استحکام فشاری و بالاترين مدول الاستيک بود. بنابراين هيچ يک از اين سمان‌ها حائز چنين شرايطی نبود. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پاييز 1388، ص 17 تا 24) Background: Luting agents are used to attach indirect restoration into or on the tooth. Poor mechanical properties of cement may be a cause of fracture of this layer and lead to caries and restoration removal. The purpose of this study was to compare the elastic modulus and compressive strength of Ariadent (A Poly) and Harvard polycarboxylate (H Poly) cements and Vitremer resin modified glass ionomer (RGl). Materials & Methods: In this experimental study 15 specimens were prepared form each experimental cement in Laboratory of Tehran Oil Refining Company. The cylindrical specimens were compressed in Instron machine after 24 hours. Elastic modulus and compressive strength were calculated from stress/strain curve of each specimen. One way ANOVA and Tukey tests were used for statistical analysis and P values<0.05 were considered to be statistically significant. Results: The mean elastic modulus and mean compressive strength were 2.2 GPa and 87.8MPa in H poly, 2.4 GPa and 56.5 MPa in A Poly, and 0.8GPa and 105.6 MPa in RGI, respectively. Statistical analysis showed that compressive strength and elastic modulus of both polycarboxylate cements were significantly different from hybrid ionomer (P<0.05), but the difference between elastic modulus of two types of polycarboxilate cements was not statistically significant. Compressive strength of two polycarboxilate cements were significantly different (P<0.05). Conclusion: An ideal lutting agent must have the best mechanical properties. Between the tested luttins RGl cement had the lowest elastic modulus and the highest compressive strength, but the A poly cement had the highest elastic modulus and the lowest compressive strength. Therefore none of them was the best. سمان لوتينگ، استحکام فشاری، مدول الاستيک Lutting agent, compressive strength, elastic modulus 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-22-1&slc_lang=fa&sid=fa Leila Ahmadian Khoshemehr دکتر ليلا احمديان خوشه مهر 650031947532846002216 No Rasoul Arbabi Kalati دکتر رسول اربابی کلاتی 650031947532846002217 Yes * استاديار گروه پروتز، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی زاهدان، دانشکده دندانپزشکی Parvin Arbabi Kalati پروين اربابی کلاتی 650031947532846002218 No

fa بررسی پلی مرفيسم C3435T ژن MDR1 درمبتلايان به سرطان پستان Investigation of C3435T Polymorphism in MDR1 Gene of Breast Cancer Patients ژنتیک وبیو لوژی مولکولی Genetics and Molecular Biology پژوهشي Research زمينه و هدف: دليل اصلی عدم موفقيت در شيمی درمانی بيماران سرطانی مقاومت دارويی چندگانه (MDR) می باشد. مهمترين علت مقاومت دارويی خروج دارو ازسلول توسط پمپ های وابسته به ATP مانند MDR1 است. ژن MDR1 بسيارپلی مرفيک می‌باشد و به نظرمی‌رسداين پلی مرفيسم برروی بيان ژن ودرنتيجه پاسخ به درمان موثر است. هدف از اين مطالعه بررسی پلی مرفيسم C3435T ژن MDR1 و ارتباط آن با علائم بالينی، خصوصيات پاتولوژيک و پاسخ به درمان درمبتلايان به سرطان پستان بود. مواد و روش کار: در اين مطالعه توصيفی تحليلی پلی مرفيسم C3435T ژن MDR1در 54 بيمار مبتلا به سرطان پستان و40 فرد فاقد سابقه ابتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به بيمارستان امام خمينی تهران در سال‌های 85 تا 87 توسط تکنيک PCR-RFLP موردارزيابی قرارگرفت .همچنين ارتباط اين پلی مرفيسم با پاسخ به درمان وعلائم بالينی و پاتولوژيک بيماران مورد بررسی قرارگرفت. ازنرم افزار SPSS و تست Chi-square برای بررسی فراوانی ژنوتيپ ورابطه آن با پاسخ به درمان استفاده گرديد و 05/0P< معنی‌دار محسوب شد. يافته ها: 18درصد بيماران ژنوتيپ CC، 56 درصد ژنوتيپ CT و26 درصد هم ژنوتيپ TT داشتند درحالی که درگروه کنترل ژنوتيپ CC در 23 درصد ، ژنوتيپ CT در50 درصد و ژنوتيپ TT در27 درصد افرادديده شد.گروه کنترل وبيماران ازنظرفراوانی آللها و ژنوتيپ تفاوت معنی داری باهم نداشتند. (846/0P=) همچنين بين کسانی که به درمان پاسخ داده بودند و آنهايی که به درمان پاسخ نداده بودند از نظر فراوانی ژنوتيپ تفاوت معنی داری ديده نشد. (277/0P=) نتيجه گيری: باتوجه به نتايج اين تحقيق به نظر می رسد پلی مرفيسم C3435T ژن 1 MDR با علائم و يافته های بالينی وپاتولوژيک بيماران و همچنين با پاسخ به درمان ارتباط ندارد و نقش اين پلی مرفيسم در بيان ژنMDR1 درسرطان پستان موردسوال می‌باشد (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 9 تا 15) Background: Resistance to drugs with different structure and function is a great obstacle to the successful treatment of breast cancer. A well-known mechanism responsible for drug resistance is over-expression of ABC-transporter genes such as MDR1. MDR1 gene polymorphisms may result in drug resistance. In this study we investigated the possible correlation between MDR1 gene C3435T polymorphism and clinicopathologic findings and response to treatment in Iranian breast cancer patients. Materials and Methods: In this descriptive study we investigated C3435T polymorphism of MDR1 gene in 54 breast cancer patients admitted to Imam Khomeini Hospital of Tehran and 40 individuals without history of breast cancer by PCR-RFLP technique during 2006-2008. Association of this polymorphism with response to treatment and clinicopathologic characteristics were also investigated. Data were analyzed using Chi-Square test and SPSS software. P values<0.05 were considered to be statistically significant. Results: In patient group frequencies of genotypes were 18% for CC, 56%for CT and %26 for TT whereas in control group frequencies of genotypes were %23 for CC, %50 for CT and %27 for TT. There was no significant difference in frequency of C3435T polymorphism between breast cancer patients and healthy controls. Frequency of C3435T polymorphism between responders and non-responders was not significant. Conclusions: It seems that there is no correlation between C3435T polymorphism of MDR1 gene and response to treatment, clinical findings and pathologic characteristics of breast cancer. So the role of C3435T polymorphism in response to treatment is still controversial. سرطان پستان، مقاومت دارويی، C3435T ، پلی مرفيسم، MDR1 Breast cancer, Drug Resistance, C3435T polymorphism, MDR1 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-1-394&slc_lang=fa&sid=fa Mohsen Taheri محسن طاهری 650031947532846002219 No Frouzandeh Mahjoubi دکتر فروزنده محجوبی 650031947532846002220 Yes Assistant Prof, Dept of Genetics, National Institute of Genetic Engineering and Biotechnology (NIGEB), Tehran, Iran. استاديار ‌گروه ژنتيک پزشکی، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتيک وزيست فن آوری تهران Ramesh Omranipour دکتر رامش عمرانی پور 650031947532846002221 No Frouzandeh Fereidouni دکتر فروزنده فريدونی 650031947532846002222 No

fa مقايسه اثر اندانسترون - دگزامتازون، متوکلوپراميد- دگزامتازون و اندانسترون- نرمال‌سالين در کاهش تهوع و استفراغ بعد از جراحی گوش ميانی Comparison of the Effect of Ondansetrone - Dexamethasone, Dexamethasone – Metoclopeamide and Ondansetron - Normal Saline in Decreasing Post Operative Nausa and Vomitting (PONV) after Middle Ear Surgery بیهوشی anesthesiology پژوهشي Research زمينه و هدف: با توجه به شيوع زياد تهوع و استفراغ بعد از جراحی‌های گوش ميانی و تداخل آن با بازسازی گوش پس از جراحی ‌پيشگيری و درمان اين عارضه ضروری به نظر می رسد. هدف از اين مطالعه بررسی اثربخشی ترکيب‌های دارويی جديد تر برای به حداقل رساندن ميزان بروز تهوع و استفراغ بيماران بعد از جراحی گوش ميانی است. مواد و روش‌کار: اين کارآزمايی بالينی دوسوکور در سال 87-86 بر روی 111 بيمار 15 تا 45 ساله کلاس ASA I و II کانديد عمل جراحی الکتيو گوش ميانی با بيهوشی عمومی، انجام شد. بيماران به صورت تصادفی در يکی از سه گروه دارويی (ON, OD, MD) قرار گرفتند. نيم ساعت قبل از خاتمه عمل بيماران گروه ON : اندانسترون (mg/kg 1/0) و نرمال سالين (9/0% cc2)، گروه OD : اندانسترون mg/kg) 1/0) و دگزامتازون (mg/kg15/0) و بيماران گروه MD : دگزامتازون (mg/kg15/0) و متوکلوپراميد (mg/kg15/0) به صورت وريدی دريافت نمودند( حجم داروها در همه گروه‌ها يکسان بود). بيماران از نظر بروز تهوع و استفراغ، نياز به تجويز داروی ضد استفراغ (متوکلوپراميد 0.15mg/kg) و دوز دارو در ريکاوری ، 6-1 ساعت اول ، 12-6 ساعت و 24-12 ساعت اول بعد از عمل مورد ارزيابی قرار گرفتند و نتايج حاصله با نرم افزار SPSS 15 و آزمون‌های آماری کای – دو ، ANOVA و t-test آناليز و 05/0P< معنی‌دار تلقی شد. يافته ها: در بين سه گروه تفاوت آماری معنی‌داری از نظر سن و جنس ديده نشد. همچنين مشخص شد بين سه گروه در 24 ساعت اول بعد از عمل تفاوت معنی‌داری از نظر بروز تهوع و استفراغ وجود ندارد (271/0=P) اما در 6 ساعت اول پس از عمل ميزان بروز تهوع و استفراغ در گروه MD (6/21%) ، در گروه ON (1/8%) و در گروه OD (0%) تفاوت معنی دار داشت. (007/0= P) و به همين ترتيب تفاوت نياز به متوکلوپراميد در 6 ساعت اول پس از عمل بين سه گروه معنی‌دار بود (007/0=P). نتيجه‌گيری: مطالعه حاضر نشان می‌دهد که استفاده از ترکيب دارويی اندانسترون – دگزامتازون (OD) ، در 6 ساعت اول بعد از عمل کمترين ميزان بروز تهوع و استفراغ و نياز به درمان را به همراه داشته است ولی در بقيه ساعات پس از عمل از نظر بروز تهوع و استفراغ و نياز به درمان تفاوت معنی داری بين سه گروه وجود نداشت. (مجله طبيب شرق،‌ دوره 11، شماره 3، پائيز 1388، ص 1 تا 7) Background: The incidence of post-operative nausea and vomitting (PONV) is increased after middle ear surgery and it may complicate and interact with reconstruction after surgery, so prevention and treatment of these complications are necessary. The aim of this study was to evaluate the efficacy of anti-emetic combinations in decreasing the PONV after middle ear surgery. Materials and methods: This double blind clinical trial was carried out during 2007-2008 on 111 patients of 15-45 years old with ASA I-II who were candidates for elective middle ear surgery under general anesthesia. The patients were divided into three groups. Patients in the ON group received Ondansetrone 0.1mg/kg + Nacl 0.9% 2cc, OD group received Ondansetrone 0.1mg/kg + Dexamethasone 0.15mg/kg and MD group received Dexamethasone 0.15mg/kg+ Metoclopramide 0.15mg/kg intravenously just before the end of surgery. The patients were evaluated for nausea, vomiting, need of anti-emetic drugs and drug dosage in recovery, 1-6, 6-12 and 12-24 hours after operation and then all data were statistically analyzed by SPSS software, Chi-square, ANOVA and t- Test. P<0.05 was significant. Results: There were no significant differences among three groups in age and sex. The incidence of PONV among 3 groups was not significantly different during 24 hours after operation. (P=0.271) but the incidence of PONV in the first six hours was different among 3 groups (P=0.007) (ON: 8.1%, OD: 0%, MD: 21.6%). Also Metoclopramide consumption was significant between three groups. Conclusion: This study showed that the need to anti-emetic drugs in first 6 hours was the least in OD group, but the difference in the incidence of PONV was not significant otherwise. جراحی گوش ميانی،تهوع و استفراغ، اندانسترون، دگزامتازون، متوکلوپراميد، دارونما Middle ear surgery, Nausea, Vomiting, Ondansetron, Dexamethasone, Metoclopramide, Normal saline 0 0 http://www.zjrms.ir/browse.php?a_code=A-10-81-1&slc_lang=fa&sid=fa Soudabeh Haddadi دکتر سودابه حدادی 650031947532846002223 No Shideh Marzban دکتر شيده مرزبان 650031947532846002224 No MirMohammad Jalali دکتر مير محمد جلالی 650031947532846002225 No Hossein Khoshrang دکتر حسين خوشرنگ 650031947532846002226 Yes Assistant Prof, Dept of Anesthesiology, Faculty of Medicine, Gilan University of Medical Sciences and Health Service, Rasht, Iran * استاديار گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گيلان،‌ دانشکده پزشکی Saeid Khoramnia دکتر سعيد خرم‌نيا 650031947532846002227 No Hamed Hasanzadeh دکتر حامد حسن زاده 650031947532846002228 No